Twierdza
Przemyśl
Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz portal może działać lepiej. Aby się dowiedzieć więcej o cookies, proszę kliknąć tutaj:Polityka cookies.

Urodził się 4 maja 1861 r. w Lublanie, zmarł 13 grudnia 1937 r. w Budapeszcie.
Edukacja wojskowa
W latach 1878 – 1881 uczęszczał do szkoły podchorążych w Wiedniu.
W latach 1890 – 1892 studiował w Akademii Wojskowej w Wiedniu.
Służba wojskowa
Od 1892 r. po ukończeniu akademii służył jako oficer sztabowy w różnych jednostkach.
W 1899 r. został mianowany podpułkownikiem i rok później rozpoczął służbę w Ministerstwie Wojny.
Po awansie na pułkownika w 1903 r. objął dowództwo 12. Pułku Piechoty.
W maju 1910 r. po awansie na generała majora został dowódcą 73. Brygady Piechoty Honwedu w Bratysławie, a od maja 1913 r. komendantem 20. Dywizji Piechoty Honwedu.
Wojna
Do listopada 1914 r. dowodził 20. Dywizją Piechoty Honwedu, która była przyporządkowana do Grupy Kövessa walczącej na południowo-wschodnim froncie. W listopadzie został ranny, a po rekonwalescencji trafił do Ministerstwa Wojny. Od czerwcu 1915 r. przez rok był dowódcą 38. Dywizji Piechoty Honwedu. 7 czerwca 1916 r. został komendantem X Korpusu, zastępując odwołanego z tej funkcji Hugo Martiny`ego w czasie ofensywy Brusiłowa. Pomimo, że jednostki X Korpusu – 2.DP i 37.DPH oraz 70.DPH z Korpusu Szurmaya zostały zdziesiątkowane podczas bitwy o Łuck i 4. Armia dwukrotnie utraciła poprzez straty osobowe zdolności bojowe, oparła się natarciom wojsk rosyjskich i nastąpiła stabilizacja frontu. W listopadzie Csanády został mianowany generałem piechoty i w styczniu 1917 r. objął komendę VI Korpusu wchodzącego w skład 1. Armii i walczącego na froncie rumuńskim. Na funkcji dowódcy X Korpusu zastąpił go gen. Karl Křitek (od 01.1917 r. do 04.1917 r.). W sierpniu Csanády został dowódcą XII Korpusu przynależnego do 3. Armii uczestniczącej w działaniach wojennych na froncie wschodnim. Od kwietnia 1918 r. jego korpus został skierowany na front włoski i brał udział w przegranych bitwach nad Piawą i pod Vittorio Veneto.
Po zakończeniu wojny z dniem 1 stycznia 1919 r. przeszedł na emeryturę.
Zmarł 13 grudnia 1937 r. w Budapeszcie.